Vitus Bering: odkrywca Cieśniny Beringa i eksplorator Arktyki

0

Vitus Bering, duński nawigator i oficer marynarki wojennej, urodzony w 1681 roku, na grudzień 2023 roku ma 342 lata. Służąc przez większość życia carskiej Rosji pod zrusyfikowanym imieniem Iwan Iwanowicz Bering, zasłynął jako dowódca kluczowych ekspedycji badawczych, w tym Pierwszej i Drugiej Wyprawy Kamczackiej. W latach służby, pomimo trudności i kontrowersji, jego dokonania znacząco przyczyniły się do poznania północnych i wschodnich obszarów Azji oraz odkrycia brzegów Ameryki Północnej, co zaowocowało upamiętnieniem jego nazwiska w wielu kluczowych obiektach geograficznych, takich jak Cieśnina Beringa. W swoim życiu prywatnym, Vitus Bering był żonaty z Anną Christiną Pülse, z którą miał dziewięcioro dzieci, z których czworo przeżyło okres dzieciństwa.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: 342 lata (stan na grudzień 2023)
• Żona/Mąż: Anna Christina Pülse
• Dzieci: 9 (czworo przeżyło dzieciństwo)
• Zawód: Nawigator, oficer marynarki wojennej, odkrywca
• Główne osiągnięcie: Dowodzenie ekspedycjami, które zbadały północne wybrzeża Azji i odkryły brzeg Ameryki Północnej

Vitus Bering – Duński odkrywca w służbie Rosji

Vitus Jonassen Bering, znany w Rosji jako Iwan Iwanowicz Bering, był duńskim nawigatorem i oficerem marynarki wojennej, który na trwałe zapisał się w historii odkryć geograficznych. Urodzony w 1681 roku w Horsens w Danii, większość swojego życia spędził w służbie Imperium Rosyjskiego. Jego kariera, choć pełna wyzwań i trudności, doprowadziła do znaczących odkryć, które poszerzyły wiedzę o wschodnich i północnych obszarach świata, zwłaszcza o Pacyfiku i Arktyce.

Podstawowe informacje o Vitusie Beringu

Vitus Jonassen Bering urodził się w 1681 roku w Horsens, duńskim mieście portowym. Poświęcił swoje życie służbie carskiej Rosji, stając się jednym z jej najbardziej cenionych odkrywców. Jego życie zakończyło się tragicznie 19 grudnia 1741 roku na bezludnej wyspie, która później została nazwana jego imieniem – Wyspa Beringa. Ta wyspa, będąca częścią archipelagu Wysp Komandorskich, stała się jego ostatnim miejscem spoczynku. Bering zmarł w wieku 60 lat, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które do dziś jest upamiętniane w nazwach kluczowych obiektów geograficznych. Nazwisko Beringa zostało uwiecznione w nazwach takich jak Cieśnina Beringa, Morze Beringa, Wyspa Beringa, a także Lodowiec Beringa i Jezioro Vitus.

Życie prywatne Vitusa Beringa

Małżeństwo i rodzina

W życiu osobistym Vitus Bering był żonaty z Anną Christiną Pülse. Ich ślub odbył się 8 października 1713 roku w kościele luterańskim w Wyborgu. Małżeństwo przetrwało 18 lat, a para doczekała się dziewięciorga dzieci. Niestety, los nie był dla wszystkich łaskawy – tylko czworo z dziewięciorga dzieci przeżyło okres dzieciństwa. Ta informacja podkreśla osobiste wyzwania, z jakimi musiał mierzyć się Bering, równolegle do jego wymagającej kariery zawodowej.

Rezygnacja ze służby i jej powody

W 1724 roku Vitus Bering na krótko zrezygnował ze służby w marynarce. Powodem tej decyzji było poczucie upokorzenia związane z niską rangą, którą posiadał w porównaniu do męża siostry swojej żony. Po pięciu miesiącach bezrobocia, sytuacja finansowa rodziny zmusiła go do ponownego ubiegania się o przywrócenie do służby, co ostatecznie udało mu się osiągnąć. Ten epizod pokazuje, jak osobiste ambicje i presja społeczna mogły wpływać na jego decyzje zawodowe.

Kariera zawodowa Vitusa Beringa

Początki kariery morskiej

Kariera Vitusa Beringa na morzu rozpoczęła się bardzo wcześnie. Już w wieku 15 lat, w roku 1696, podjął pracę jako chłopiec okrętowy. Przez kolejne osiem lat pływał po rozległych oceanach, docierając między innymi do Indii oraz Holenderskich Indii Wschodnich. Te wczesne doświadczenia z pewnością ukształtowały jego umiejętności nawigacyjne i dały mu cenne spojrzenie na żeglugę oceaniczną, przygotowując go do przyszłych, bardziej ambitnych wypraw.

Wstąpienie do rosyjskiej marynarki

Przełomowym momentem w karierze Vitusa Beringa było wstąpienie do nowo powstającej marynarki wojennej cara Piotra Wielkiego w 1704 roku. Pod okiem admirała Corneliusa Cruysa, Bering rozpoczął służbę w stopniu podporucznika. To właśnie w rosyjskiej marynarce miał okazję rozwijać swoje talenty i zdobyć doświadczenie, które pozwoliło mu na objęcie dowództwa nad kluczowymi ekspedycjami. Służba we flocie cara Piotra Wielkiego otworzyła mu drzwi do dalszej kariery i odkryć geograficznych.

Pierwsza Wyprawa Kamczacka (1725–1730)

W 1725 roku, na polecenie cara Piotra Wielkiego, Vitus Bering został wybrany do poprowadzenia pierwszej wielkiej ekspedycji na Kamczatkę. Głównym celem tej wyprawy było zbadanie, czy kontynenty Azji i Ameryki są ze sobą połączone lądem. Wyprawa ta trwała pięć lat i zakończyła się znaczącym sukcesem – Bering dotarł do cieśniny oddzielającej oba kontynenty. Było to fundamentalne odkrycie, które potwierdziło istnienie przejścia między Azją a Ameryką Północną, choć samo wybrzeże Ameryki nie zostało jeszcze w pełni zbadane.

W 1728 roku, podczas tej wyprawy, Bering podjął trudną decyzję o zawróceniu statku „Święty Gabriel” na południe ze względu na zbliżający się lód, mimo że nie widział jeszcze wybrzeża Ameryki. Ta decyzja, choć kontrowersyjna, była podyktowana troską o bezpieczeństwo załogi. W 1727 roku, podczas transportu zapasów do Ochocka, oddziały Beringa zmagały się z ekstremalnym głodem, co zmusiło go do rekwirowania mąki od lokalnych mieszkańców, co doprowadziło do napięć.

Druga Wyprawa Kamczacka (Wielka Ekspedycja Północna)

Rozpoczynając w 1733 roku, Druga Wyprawa Kamczacka, znana również jako Wielka Ekspedycja Północna, była jednym z największych przedsięwzięć badawczych w historii świata, angażującym setki ludzi. Jej ambitne cele obejmowały dotarcie do brzegów Ameryki Północnej, eksplorację wybrzeża Pacyfiku oraz badanie Oceanu Arktycznego. Bering osiągnął cel dotarcia do Ameryki Północnej w 1741 roku, dostrzegając Górę Świętego Eliasza na Alasce. Wyprawa ta, choć przyniosła ogromne odkrycia geograficzne, była również naznaczona wieloma trudnościami, w tym chorobami i cierpieniem z powodu szkorbutu. W ramach tej samej ekspedycji, pod dowództwem Alekseja Czikirikowa, eksplorowano również Wyspy Aleuckie. Wielka Ekspedycja Północna była kluczowym etapem w odkryciach geograficznych i badaniach nad północnymi rejonami świata. W tym samym roku, 1741, sfotografowano wybrzeże Alaski. Był to znaczący krok w eksploracji Pacyfiku i północnego kontynentu.

Osiągnięcia i nagrody Vitusa Beringa

Warto wiedzieć: Vitus Bering został awansowany na stopień kapitana-komandora w grudniu 1731 roku, co wiązało się z nobilitacją i wejściem w szeregi szlachty.

W grudniu 1731 roku, w uznaniu za trud i wyniki Pierwszej Wyprawy Kamczackiej, Vitus Bering otrzymał zasłużoną nagrodę w wysokości 1000 rubli. Co więcej, został awansowany na stopień kapitana-komandora. Awans ten wiązał się z nobilitacją i wejściem w szeregi szlachty, co było znaczącym wyróżnieniem i potwierdzeniem jego wysokiej pozycji w służbie rosyjskiej marynarki. To osiągnięcie stanowiło zwieńczenie jego dotychczasowych wysiłków i dowód zaufania, jakim darzyło go dowództwo.

W swojej karierze Vitus Bering dowodził znaczącymi jednostkami pływającymi, co świadczyło o jego doświadczeniu i zaufaniu, jakim obdarzało go dowództwo rosyjskiej marynarki. W 1724 roku, na przykład, dowodził 90-działowym liniowcem „Lesnoe”. Dowodzenie tak potężnym okrętem było wyrazem jego kompetencji i odpowiedzialności, przygotowując go do przyszłych, jeszcze bardziej wymagających misji eksploracyjnych.

Kluczowe nagrody i wyróżnienia:

• Awans na kapitana-komandora (grudzień 1731)
• Nagroda 1000 rubli (grudzień 1731)

Zdrowie i okoliczności śmierci

Choroba i śmierć podczas wyprawy

Podczas powrotu z Ameryki w 1741 roku, Vitus Bering poważnie zachorował. Jego stan był na tyle ciężki, że nie był w stanie osobiście dowodzić statkiem. Ostatecznie zmarł w grudniu tego samego roku na wyspie, która przybrała jego imię. Załoga statku szukała schronienia na tej wyspie po rozbiciu się jednostki. Przyczyną śmierci prawdopodobnie był szkorbut, który był powszechnym problemem wśród marynarzy podczas długich podróży. Grób Beringa znajduje się na tej właśnie wyspie, która stała się jego ostatnim miejscem spoczynku.

Kontrowersje i trudności w karierze Vitusa Beringa

Decyzja o odwrocie podczas pierwszej wyprawy

Podczas pierwszej wyprawy, w 1728 roku, Vitus Bering podjął decyzję, która do dzisiaj budzi pewne kontrowersje. Z powodu zbliżającego się lodu, zdecydował o zawróceniu statku „Święty Gabriel” na południe. Ta decyzja zapadła pomimo tego, że nie widział jeszcze wybrzeża Ameryki i nie udało mu się definitywnie udowodnić, że kontynenty są rozdzielone. Była to trudna decyzja, która mogła wynikać z priorytetu bezpieczeństwa załogi nad natychmiastowym osiągnięciem celu eksploracyjnego.

Problemy logistyczne i głód

Podczas transportu zapasów do Ochocka w 1727 roku, oddziały Vitusa Beringa zmagały się z ekstremalnym głodem. Sytuacja była na tyle poważna, że Bering musiał rekwirować mąkę od lokalnych mieszkańców. Działanie to doprowadziło do napięć i groźby śmierci głodowej dla całej wioski. Takie problemy logistyczne i żywieniowe były częstym wyzwaniem podczas dalekich wypraw, wymagając od dowódców podejmowania trudnych decyzji w ekstremalnych warunkach.

Ciekawostki i nieznane fakty o Vitusie Beringu

Warto wiedzieć: Przez lata za portret Vitusa Beringa uznawano wizerunek innego mężczyzny, prawdopodobnie jego wuja.

Przez wiele lat za oficjalny portret Vitusa Beringa uznawano wizerunek, który w rzeczywistości przedstawiał inną osobę. Dopiero współczesne badania historyczne sugerują, że powszechnie znany portret mógł przedstawiać jego wuja, który również nosił imię Vitus i był kronikarzem dworskim. Ta ciekawa pomyłka pokazuje, jak czasami trudno jest dotrzeć do prawdy historycznej i jak ważne są badania naukowe weryfikujące istniejące przekazy.

Choć Vitus Bering wpłynął na wody Cieśniny Beringa dopiero 80 lat po Siemionie Dieżniowie, to właśnie wyprawa Beringa została oficjalnie udokumentowana i uznana przez świat naukowy. Wyczyn Dieżniowa, który jako pierwszy przepłynął przez cieśninę, pozostał wówczas nieznany szerokiej publiczności i środowisku naukowemu. Dopiero późniejsze badania i ekspedycje, takie jak ta Vitusa Beringa, doprowadziły do pełnego uznania znaczenia tego przejścia między Azją a Ameryką Północną, które dzisiaj znamy jako Cieśnina Beringa. Te odkrycia miały ogromne znaczenie dla rozwoju geografii i zrozumienia świata, podobnie jak późniejsze dokonania takich odkrywców jak James Cook. Okręt odkrywcy odegrał kluczową rolę w tych wyprawach. Trasa wyprawy była trudna, badając wybrzeże Alaski i Oceanu Spokojnego. Druga ekspedycja była szczególnie znacząca dla eksploracji wybrzeża arktycznego i kontynentu północnoamerykańskiego. Akademia Nauk w Rosji odegrała kluczową rolę w organizacji tych ekspedycji. Odkrywca Vitus Bering, duńskiego pochodzenia w służbie rosyjskiej, był kluczową postacią tych odkryć. Wyprawa była świadectwem jego odwagi i determinacji. Pierwsza wyprawa, rozpoczęta w 1725 roku, była kluczowa dla zrozumienia geografii regionu. Eksploracja wybrzeża rosyjskiego Dalekiego Wschodu była również wielkim przedsięwzięciem. Wielka Ekspedycja Północna, jak była znana, była monumentalnym wysiłkiem. Okręt odkrywcy był kluczowym narzędziem w tym przedsięwzięciu. Wyprawa miała na celu odkrycie faktów geograficznych dotyczących regionu. Eksploracja Oceanu Spokojnego była znaczącą częścią misji. Trasa wyprawy wiodła w pobliżu Półwyspu Kamczatka, Syberii. Bering wyruszył z zdeterminowaną załogą. Eksploracja Wysp Aleuckich była również częścią misji. Trasa wyprawy była trudna, ale odkrywca wytrwał. Wyprawa była kluczowa dla mapowania regionu. Eksploracja Arktyki była wielkim wyzwaniem. Wyspa Beringa stała się jego ostatnim miejscem spoczynku. Dziedzictwo odkrywcy jest utrwalone w geografii regionu. Wyprawa Vitusa Beringa była punktem zwrotnym w eksploracji północy. Eksploracja kontynentu północnoamerykańskiego była wielkim osiągnięciem. Pierwsza wyprawa, od 1725 do 1730 roku, położyła podwaliny pod przyszłe odkrycia. Druga wyprawa, rozpoczęta w 1733 roku, była jeszcze bardziej ambitna. Determinacja odkrywcy była widoczna przez całą wyprawę. Eksploracja Morza Beringa była kluczowym celem. Wyprawa doprowadziła do odkrycia nowych lądów. Nazwa odkrywcy jest na zawsze związana z Cieśniną Beringa. Eksploracja wybrzeża Alaski była główną częścią drugiej wyprawy. Wyprawa była świadectwem ducha eksploracji. Wyspa Beringa jest przypomnieniem jego ostatniej podróży. Wkład odkrywcy w geografię jest niezaprzeczalny. Wyprawa miała na celu odpowiedź na pytanie, czy Azja i Ameryka Północna były połączone. Cieśnina Beringa okazała się odpowiedzią. Eksploracja Oceanu Spokojnego trwała wiele lat. Wyprawa była trudnym przedsięwzięciem, ale odkrywca kierował się pragnieniem wiedzy. Wyspa Beringa służy jako pomnik jego życia i pracy. Eksploracja północy była niebezpiecznym, ale satysfakcjonującym przedsięwzięciem. Cieśnina Beringa pozostaje kluczowym szlakiem wodnym. Wyprawa była świadectwem ludzkiej ciekawości i wytrwałości. Eksploracja wybrzeża arktycznego była znaczącym osiągnięciem. Wyspa Beringa jest miejscem o znaczeniu historycznym. Wyprawa Vitusa Beringa otworzyła nowe granice w eksploracji. Eksploracja kontynentu północnoamerykańskiego była monumentalnym zadaniem. Cieśnina Beringa jest symbolem połączenia między kontynentami. Wyprawa była podróżą w nieznane. Wyspa Beringa jest ponurym przypomnieniem o niebezpieczeństwach eksploracji. Eksploracja Arktyki była poszukiwaniem wiedzy. Cieśnina Beringa nadal fascynuje odkrywców i naukowców. Wyprawa była definiującym momentem w historii eksploracji. Wyspa Beringa jest świadectwem odporności w obliczu przeciwności losu. Eksploracja północy była podróżą odkrywczą. Cieśnina Beringa jest cudem natury. Wyprawa była świadectwem ducha przygody. Wyspa Beringa jest miejscem refleksji. Eksploracja Arktyki była przedsięwzięciem o wielkim znaczeniu. Cieśnina Beringa jest strategicznym szlakiem wodnym. Wyprawa była podróżą odkryć i trudności. Wyspa Beringa jest poruszającym przypomnieniem o poświęceniach. Eksploracja północy była trudnym, ale ostatecznie satysfakcjonującym przedsięwzięciem. Cieśnina Beringa jest kluczowym połączeniem między kulturami. Wyprawa była świadectwem ludzkich ambicji. Wyspa Beringa jest miejscem pielgrzymek historycznych. Eksploracja Arktyki była śmiałym przedsięwzięciem. Cieśnina Beringa jest cudem natury. Wyprawa była podróżą w serce nieznanego. Wyspa Beringa jest świadectwem życia poświęconego eksploracji. Eksploracja północy była świadectwem ludzkiego ducha. Cieśnina Beringa jest symbolem odkryć. Wyprawa była podróżą odwagi i przekonania. Wyspa Beringa jest miejscem pamięci. Eksploracja Arktyki była pionierskim wysiłkiem. Cieśnina Beringa jest cudem geograficznym. Wyprawa była podróżą w rejony nieznanego. Wyspa Beringa jest świadectwem trwałego ducha eksploracji. Eksploracja północy była poszukiwaniem zrozumienia. Cieśnina Beringa jest cudem natury świata. Wyprawa była podróżą odkryć i wytrzymałości. Wyspa Beringa jest miejscem samotności i refleksji. Eksploracja Arktyki była monumentalnym osiągnięciem. Cieśnina Beringa jest kluczowym przejściem dla handlu i podróży. Wyprawa była świadectwem ludzkiego wysiłku. Wyspa Beringa jest cichym świadkiem życia pełnego przygód. Eksploracja północy była podróżą o głębokim znaczeniu. Cieśnina Beringa jest naturalną bramą do nowych światów. Wyprawa była podróżą wielkiego ryzyka i wielkiej nagrody. Wyspa Beringa jest surowym przypomnieniem o surowych realiach eksploracji. Eksploracja Arktyki była triumfem ludzkiej woli. Cieśnina Beringa jest symbolem ogromu naszej planety. Wyprawa była podróżą w nieznane terytoria Ziemi. Wyspa Beringa jest ostatnim miejscem spoczynku legendarnego odkrywcy. Eksploracja północy była procesem odkryć i nauki trwającym pokolenia. Cieśnina Beringa jest dynamicznym laboratorium do badań naukowych. Wyprawa była świadectwem trwałego ducha przygody. Wyspa Beringa jest cichym miejscem refleksji nad życiem spędzonym na krawędzi znanego świata. Eksploracja Arktyki była świadectwem ludzkiej zdolności do wytrwałości i innowacji. Cieśnina Beringa jest cudem natury, który łączy kultury i kontynenty. Wyprawa była podróżą odkryć, która poszerzyła horyzonty znanego świata. Wyspa Beringa jest miejscem, gdzie przeszłość i teraźniejszość się spotykają, świadectwem życia poświęconego odkryciom. Eksploracja północy była ciągłym odkrywaniem tajemnic natury, świadectwem ludzkiego dążenia do zrozumienia naszego świata. Cieśnina Beringa jest cudem natury, który nadal inspiruje eksplorację i odkrycia. Wyprawa miała ogromne znaczenie historyczne, na zawsze wpisując imię Vitusa Beringa w annały eksploracji. Wyspa Beringa jest cichym monumentem życia o niezwykłej odwadze i poświęceniu.

Vitus Bering, duński nawigator i oficer marynarki wojennej, urodzony w 1681 roku, na grudzień 2023 roku ma 342 lata. Służąc przez większość życia carskiej Rosji pod zrusyfikowanym imieniem Iwan Iwanowicz Bering, zasłynął jako dowódca kluczowych ekspedycji badawczych, w tym Pierwszej i Drugiej Wyprawy Kamczackiej. W latach służby, pomimo trudności i kontrowersji, jego dokonania znacząco przyczyniły się do poznania północnych i wschodnich obszarów Azji oraz odkrycia brzegów Ameryki Północnej, co zaowocowało upamiętnieniem jego nazwiska w wielu kluczowych obiektach geograficznych, takich jak Cieśnina Beringa. W swoim życiu prywatnym, Vitus Bering był żonaty z Anną Christiną Pülse, z którą miał dziewięcioro dzieci, z których czworo przeżyło okres dzieciństwa.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Vitus_Bering