Abraham, fundamentalna postać religijna i uznawany za patriarchę wielu narodów, jest kluczową postacią dla judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. Urodzony w Ur Chaldejskim, według chronologii biblijnej w 1948 roku AM (Anno Mundi), na [miesiąc 2024] ma 5976 lat. Jego życie, od zmiany imienia z Abram na Abraham, naznaczone było licznymi boskimi obietnicami dotyczącymi potomstwa i ziemi. Jego rodzina, w tym żona Sara i syn Izaak, odgrywa centralną rolę w biblijnej narracji. Jest wspólnym przodkiem dla wyznawców religii abrahamowych, a jego historia stanowi fundament przymierza z Bogiem.
Najważniejsze fakty:
- Wiek: 5976 lat (na [miesiąc 2024], licząc od 1948 AM)
- Żona/Mąż: Sara, Ketura
- Dzieci: Izaak (z Sarą), Izmael (z Hagar), sześciu synów z Ketury
- Zawód: Patriarcha, przywódca
- Główne osiągnięcie: Ustanowienie przymierza z Bogiem, wprowadzenie obrzezania jako znaku przymierza
Podstawowe informacje biograficzne
Abraham, pierwotnie noszący imię Abram (hebr. אַבְרָם), zyskał nowe imię Abraham (hebr. אַבְרָהָם), oznaczające „ojca wielu narodów”, w wieku 99 lat. Wydarzenie to miało miejsce dokładnie 4013 lat temu, licząc od jego daty urodzenia w 1948 roku AM. Według chronologii biblijnej, Abraham urodził się w Ur Chaldejskim, starożytnym mieście w Mezopotamii. Istnieją jednak sugestie egzegetów, takich jak Nachmanides, wskazujące Haran jako potencjalne miejsce jego narodzin, skąd miał później przenieść się do Ur. Abraham zmarł w wieku 175 lat, w roku 2123 AM. Został pochowany w Jaskini Machpela w Hebronie, w ziemi Kanaan, u boku swojej pierwszej żony, Sary. Miejsce to, zakupione wcześniej jako rodowy grobowiec, symbolicznie potwierdziło jego prawo do ziemi kananejskiej.
Jako kluczowa postać w historii religii, Abraham jest uznawany za wspólnego patriarchę religii abrahamowych. Pełni funkcję ojca założyciela przymierza między Bogiem a narodem żydowskim, jest duchowym przodkiem chrześcijan, a w islamie uważany jest za kluczowego proroka, łączącego linię od Adama do Mahometa. Jego historia jest nierozerwalnie związana z biblijną narracją, zwłaszcza z Księgą Rodzaju.
Życie osobiste i rodzinne
Abraham był synem Teracha, który w linii prostej był dziewiątym potomkiem Noego, oraz Amathlai. Miał dwóch braci: Nachora oraz Harana. Haran zmarł w Ur Chaldejskim, pozostawiając syna Lota, który stał się bratankiem Abrahama i ważną postacią w jego historii.
Pierwszą żoną Abrahama była Sara, pierwotnie znana jako Saraj. Ich małżeństwo charakteryzowało się długotrwałą bezpłodnością Sary, co stanowiło centralny punkt napięcia w biblijnej narracji i w kontekście obietnicy licznego potomstwa złożonej Abrahamowi przez Boga. Z powodu bezpłodności Sary, Abraham, za jej namową, wszedł w relację z egipską niewolnicą Hagar. W wieku 86 lat Abraham doczekał się z nią syna, Izmaela. Ta sytuacja doprowadziła do konfliktów między kobietami, a Hagar, po ucieczce na pustynię, doświadczyła objawienia anioła.
Po śmierci Sary, Abraham ożenił się z Keturą. Z tego związku narodziło się sześciu synów: Zimran, Jokszan, Medan, Midian, Iszbak i Szuach. Mimo licznego potomstwa z Ketury, to Izaak, syn Sary, został jego głównym spadkobiercą. Synowie Ketury otrzymali od Abrahama jedynie dary. Rodzina Abrahama obejmowała wiele ważnych postaci biblijnych, w tym bratanka Lota, wnuków Jakuba i Ezawa (synów Izaaka), a także prawnuków, którzy stali się zalążkiem Dwunastu Plemion Izraela, w tym prawnuczkę Dinę.
Historia i dziedzictwo
W wieku 75 lat Abraham otrzymał od Boga wezwanie do opuszczenia domu swojego ojca Teracha w Haranie i udania się do ziemi Kanaan. Ta boska misja wiązała się z obietnicą uczynienia z niego wielkiego narodu i zapewnieniem błogosławieństwa dla tych, którzy będą mu sprzyjać. W trakcie swojej podróży, podczas głodu, Abraham udał się do Egiptu. Tam, obawiając się o własne życie, poprosił Sarę, by podawała się za jego siostrę. Ten fortel doprowadził do zabrania Sary na dwór faraona, co Bóg ukarał plagami zesłanymi na dom władcy.
Z powodu zbyt licznych stad i wynikających z tego konfliktów między pasterzami, Abraham zaproponował Lotowi rozdzielenie się. Lot wybrał żyzne tereny nad Jordanem, w pobliżu Sodomy, podczas gdy Abraham osiedlił się w Hebronie, gdzie wzniósł ołtarz dla Boga. Kluczowym momentem w historii Abrahama była interwencja zbrojna pod Dan. Gdy Lot został wzięty do niewoli podczas buntu miast Jordanu przeciwko Elamowi, Abraham zdołał zebrać 318 wyszkolonych sług. Przeprowadził nocny atak i ścigał wojska króla Chedorlaomera aż do Hoby, odzyskując wszystkich jeńców i mienie. Po tym zwycięstwie, Abraham spotkał Melchizedeka, króla Salemu i kapłana Boga Najwyższego. Melchizedek pobłogosławił go chlebem i winem, a Abraham w odpowiedzi przekazał mu dziesięcinę ze wszystkich zdobytych łupów.
Nagrody i osiągnięcia religijne
Bóg zawarł z Abrahamem uroczyste Przymierze Kawałków. Podczas tego wydarzenia, Bóg objawił Abrahamowi przyszłą niewolę jego potomstwa w Egipcie i precyzyjnie określił granice ziemi, którą otrzymają jego następcy, obejmujące terytoria Kenitów, Hetytów i Amorytów. Jako znak wiecznego przymierza z Bogiem, Abraham wprowadził rytuał obrzezania. Sam poddał się temu zabiegowi, podobnie jak Izmael i wszyscy mężczyźni w jego gospodarstwie, co stało się fundamentem tożsamości religijnej jego potomków. To właśnie ustanowienie obrzezania, jako znaku przymierza z Bogiem, jest jednym z jego najważniejszych osiągnięć.
Abraham jest czczony jako „Manifestacja Boga” i twórca monoteizmu w wierze Baháʼí. Jest również uznawany za trzeciego proroka-rzecznika (natiq) w religii Druzów. W judaizmie jest ojcem założycielem narodu żydowskiego, co czyni go jedną z najbardziej wpływowych postaci w historii religii monoteistycznych. Jego dziedzictwo jest silnie zakorzenione w Starym Testamencie, a jego historia jest kluczowa dla zrozumienia judaizmu, chrześcijaństwa i islamu.
Osobowość i postawa
Abraham wykazał się niezwykłą gościnnością pod dębami Mamre, gdzie przyjął trzech nieznajomych, którzy okazali się posłańcami Boga. Osobiście doglądał przygotowania posiłku z cielęciny i ciast. W zamian za gościnność otrzymał ponowną obietnicę narodzin syna z Sary. Jego odwaga i empatia ujawniły się w negocjacjach z Bogiem w sprawie ocalenia Sodomy. Targował się o los sprawiedliwych mieszkańców, schodząc z liczby pięćdziesięciu do zaledwie dziesięciu osób, dla których Bóg byłby gotów oszczędzić miasto. Ta interwencja pokazuje jego głębokie zaangażowanie w sprawiedliwość.
Największą próbą jego charakteru była gotowość do złożenia w ofierze swojego syna Izaaka na górze Moria, na polecenie Boga. W ostatniej chwili został powstrzymany przez anioła, co potwierdziło jego absolutną bojaźń Bożą i bezwzględne posłuszeństwo. Ta historia, często określana jako ofiara Izaaka, jest symbolem najwyższego zaufania i wiary. Bóg wystawił Abrahama na próbę, a on udowodnił swoją wierność, nawet w obliczu tak trudnej decyzji, jaką było złożenie w ofierze swojego syna.
Ciekawostki i aspekty militarne/finansowe
Abraham i Sara doczekali się syna Izaaka w skrajnie późnym wieku – Abraham miał wówczas 100 lat, a Sara 90. W tekście biblijnym zostało to przedstawione jako cud, w który Sara początkowo nie mogła uwierzyć, reagując śmiechem. Abraham wykazał się także talentem dowódczym podczas odbijania Lota. Stosując podział jednostek i atak z zaskoczenia pod osłoną nocy, pokonał znacznie większe siły koalicji królów. Po zwycięstwie nad Chedorlaomerem, Abraham odmówił przyjęcia jakichkolwiek łupów od króla Sodomy, poza udziałem dla swoich sojuszników. Chciał, aby nikt nie mógł powiedzieć, że to człowiek, a nie Bóg, uczynił go bogatym. To pokazuje jego głęboką wiarę w Boże błogosławieństwo.
Kontrowersje i analiza naukowa
Współczesne badania historyczne często podchodzą do postaci Abrahama z perspektywy krytycznej. Większość badaczy uważa epokę patriarchów za późną konstrukcję literacką, która nie odnosi się do konkretnego okresu historycznego. Zamiast tego, narracje te mogły służyć celom ideologicznym w czasach perskich. Istnieje również hipoteza, że postać Abrahama mogła mieć korzenie amoryckie lub kananejskie. Spisanie jego dziejów w Torze mogło być wynikiem napięć między Żydami, którzy pozostali w Judzie podczas niewoli babilońskiej, a powracającymi wygnańcami, co wpłynęło na kształtowanie się tożsamości narodowej i religijnej.
Abraham jest jedną z najbardziej wpływowych postaci w historii religii, symbolizującą wiarę, posłuszeństwo i przymierze. Jego historia nadal inspiruje miliony ludzi na całym świecie, podkreślając znaczenie zaufania do sił wyższych i wytrwałości w realizacji powołania.
Często Zadawane Pytania (FAQ)
Kim był Abraham krótko?
Abraham był patriarchą w religiach abrahamowych, uważanym za ojca narodu izraelskiego. Jest postacią kluczową w judaizmie, chrześcijaństwie i islamie, cenionym za wiarę i posłuszeństwo wobec Boga.
O czym jest historia Abrahama?
Historia Abrahama opowiada o jego powołaniu przez Boga, podróży do Ziemi Obiecanej i przymierzu zawartym z Bogiem. Opisuje jego życie jako pasterza, ojca licznego potomstwa oraz próby wiary, w tym nakaz ofiarowania syna Izaaka.
Ile lat przed Chrystusem żył Abraham?
Szacuje się, że Abraham żył około 2000-1800 lat przed Chrystusem. Jest to okres znacznie poprzedzający narodziny Jezusa, co czyni go jedną z najstarszych postaci biblijnych o znaczeniu historycznym i religijnym.
Co dał Bóg Abrahamowi?
Bóg dał Abrahamowi obietnicę licznego potomstwa, które miało stać się wielkim narodem. Zapewnił mu również Ziemię Obiecaną, która miała należeć do jego potomków na zawsze, oraz zawarł z nim przymierze, które stanowiło podstawę relacji między Bogiem a Izraelem.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Abraham
